مرحوم دکتر مجتبی کاشانی      

چه خوش است ذکر جانان که به جان جلا می بخشد

چه خوش است اشک ریزان که به دل صفا ببخشد

چه خوش است جان جانان زره کمال احسان

که نظر کند به انسان دل مبتلی ببخشد

               چه خوش است خشم جانان که دگر سخن نگوید

                کــه دوبـــاره وحـــی آیــد ،ز کـــرم ضحـــی ببــخشد

                 چــه خوش است درد هجران که ز تـن بـرون کند جان

                   کـه رسد  چو جان به جانان ، پـس از آن عطا ببخشد 

 چه خوش است زخم دشمن به دل ازعنایت دوست

 که چو زخم کهنه گردد،به دل او شفا ببخشد

چه خوش است شمع باشیم و به سرشرارو شعله

که به سوز  درد سازیم و خدا دوا ببخشد

                     چه خوش است سر به سجده چوخسی به عذر خواهی

                      که شبی به صبح آری و تو را خدا ببخشد

                       چه خوش است خود ندیدن همه غم به جان خریدن

                       که رسی به آستانش ، به تو او ولا ببخشد

چه خوش است اشک و زاری به سحر به بی قراری

که شود زچشم جاری ، گهر رضا ببخشد

هم توئی راحت جانم ای عشق

هم توئی درد و غمانم ای علی

هم توئی حاصل و محصول دلم

هم توئی جان و جهانم ای علی

هم توئی مایه سوداگریم

هم توئی کار و دکانم ای علی

هم توئی اصل وجود و عدمم

هم توئی سود وزیانم ای علی

هم توئی طاعت و هم معصیتم

هم توئی نار و جنانم ای علی

هم توئی مایه آشفتگیم

هم توئی امن و امانم ای علی

گاه میسوزی و گه میسازی

تاچه خواهی تو زجانم ای علی

دوست کس دیده که دشمن باشد

هم تو اینی و هم آنم ای علی

دل من بردی و جان میخواهی

ای بقربان تو جانم ای علی

در  دل بمان یکدو نفس

تا که جان برتو فشانم ای علی

بگذشت چونسیم بهاری ، جوانیم

طی شد چو عمر لاله و گل ، زندگانیم

نامهربان شو ای دل خونین ، که در جهان

شد خصم زندگانی من ، مهربانیم

ای بهتر از جوانی و ای خوشتر از امید

طی گشت در امید زندگانی ، جوانیم

بی روی چون بهار تو ای نوگل وجود

زرد و شکسته رنگ رنگ چو برگ خزانیم

تا کی به بزم غیر بدان روی آتشین

بنشینی و بر آتش حسرت نشانیم ؟

باز آ که سنگ خاره و گل خنده می کنند

بر سست عهدی تو وبر سخت جانیم

بی دوست چیست حاصلی از زندگی

ای نیست باد ، بی رخ او زندگانیم

از میان کبود آهن و دود

می فرستم به اهل عشق درود

و به هر کس که اهل آزادی است

اهل شور آفرینی و شادی است

و به هرکس که شعر می خواند

شعر را شهر عشق می داند

حیف شد عاشقی ولی گم شد

خشکسالی نصیب مردم شد

باز باید به فکر عشق افتاد

هدیه شعر را به مردم داد

سخنم راه چشمه می پوید

و برای دل تو می گوید

سخنم از طلوع فرداهاست

افق از لای شعر من پیداست

رعد و برق دلم خراسانی ست

شعرهایم همیشه بارانی ست

گاه اشک است مایه سخنم

تا نگریم ز درد دم نزنم

گاهی از شعر اگر گریزانم

باز می گیرد او گریبانم

سخنم هر کجا کمی گیراست

رد پای دل شما و خداست

هر کسی دل به کار مردم داد

شعرهایم نثار ایشان باد

راستی را ، چرا وقتی می دانند

 تو سر ،در راه دیگر داری و فکر ازدواج نداری

باز هم خواستارت می شوند ؟

چرا ترا مالی می بینند ،به زمین افتاده

که باید بردارند و صاحبش شوند؟

چرا از قلبت نمی پرسند ؟

چرا جسمت را بدون قلبت خریدارند ؟

چرا در دیدگانت ناباوری را نمی خوانند ؟

زبان چشمت را نمی دانند ؟

آنرا زیبا می خوانند

مگر نگاه ، دریچه دل نیست ؟

اینان چرا حرف دلت را نمی یابند ؟

           من می دانم :

آنها را یا دل نیست ،یا که زبان دل را فهم

که لبخندهای از روی پسی ترا شادی می دانند

دل زندگی

خوشحالی

لبخند را می گویم

همان لبخندهائی که اگر نیاوری

گریه خواهد کرد

لبخند ازروی پسی را می گویم

چرا ؟ راستی چرا؟

عاشق داشتن تو موجب عاشق شدن دیگری می شود ؟

چرا شکست تو دیگران را به سویت جلب می کند ؟

و به دیدنت مشتاق

تا آنجا که خواهانت شوند

مگر کوزه شکسته را آب ماند ؟

که بعضی ها کوزه شکسته را دوست دارند

که بعضی ها را میل ، بر آب ریخته است

و آرزوی بر باد رفته

جمال یار که پیوسته بی قرار خود است

چه در قفا و چه در جلوه در قرار خود است

همیشه واله نقش و نگار خویشتن است

مدام شیفته زلف تابدار خود است

هم اوست آینه هم شاهد است و هم مشهود

بزیر زلف و خط وخال پرده دار خود است

هم اوست عاشق و معشوق وطالب و مطلوب

براه خویش نشسته در انتظار خود است

برای خود بود و عندلیب گلشن خود

هوای کس نکند سبزه و بهار خود است

بکام کس نشود هرگز آنکه خود کامست

بحال غیر نپردازد آنکه یار خود است

پیشاپیش عید سعید نوروز را به تمام هموطنانم تبریک می گویم

وای از آن گلی که دست من بود

خموش و یک جهان سخن بود

نسیم فروردین و زان به بستان شد

زنو غنچه ، چمن گلستان شد

بیا به بستان         ،       ببین گلستان       ،       شکوفه باران

در این بهار ای گل  ،  تو از جفا بگذر

چو باده گلگون ، دلم بدست آور

چو لاله بگشا       ،         زخنده لبها          ،     چولاله خندان شود

نگاه نرگس مست ،          بنفشه خندان است

ز نغمه بلبل         ،     به طرف باغ و چمن   ،      به عشوه آمد و گفت

                         گرفته نیلوفر بنفشه را در بر

گلهای بهار          ، بی باده و یار              ،      آید به چه کار ؟

در جهان هستی ، ز می پرستی

غم از دل زاید      ،  به دل نشاط آید

در گلزار و چمن   ، چو گل خنده بزن     ،   ای زیبا گل من

 در دل تنگم خموشی میکند انبار حرف

                                محرمی کو تا گویم اندک از بسیار حرف

حرفهای پخته سنجیده دارم در درون

                               گر بنطق آیم توانم گفت صد طومار حرف

محرمی خواهم که دریابد بحدس

                                 از لب خاموش من بی منت اظهار حرف

حال دل از چشم گویا فهمد آنکس دیده هست

                         عاشقان را نیست جز از چشم گوهر بار حرف

من نمی خواهم که گویم حرفی از اندوه دل

                               چون کنم چون میتراود از دل خونبار حرف

خارخار گفتنی چون ننگ دارد سفید را

                                    آید از بهر گشایش بر زبان ناچار حرف

چند حرف از قشر بتوان گفت با اصحاب کل

                                  اهل دل کو تا بهم گوئیم از اسرار حرف

 بحر پر در معارف خواهم و کان سخن

                                       تا بریزد بر دلم از لعل گوهر بار حرف

از بلاغت میزداید گاه زنگ از دل سخن

                                     وز حلاوت گاه دل را میبرد از کار حرف

صاحب دل است فهم رازها  از سازها

                            صاحب دل شو شنو ازنای و موسیقار حرف

نکته ها در جست در صورت طیور آگاه را

                    گر ترا هوشی است در سر ، بشنو از منقار حرف

هرکه قدر حرف نشناسد مکن با او خطاب

                               حیف باشد حیف ، با مردم هوشیار حرف

فیض نور خداست در دل ما

            از دل ماست نور منزل ما

نقل ما نقل حرف شیرینش

            یاد آن روی،شمع محفل ما

در دل از اوست عقده مشکل

            در کف اوست ،حل مشکل ما

تخم محنت بسینه ما کشت

            آنکه مهرش سرشته درگل ما

سالها در جوار او بودیم

            سایه دوست بود منزل ما

در محیط فراق افتادیم

             نیست پیدا کجاست، ساحل ما

مهر بود و وفا که میکشتیم

             ازچه جوروجفاست حاصل ما

دست و پا بس زدیم بیهوده

            داغ دل گشت سعی باطل ما

دل بتیغ فراق شد بسمل

            چند خواهد  طپید  بسمل ما

طپش دل ز شوق دیدار است

             به از این چیست،حاصل ما

در سفر تا بکی طپد دل ما

            نیست پیدا کجاست منزل ما

بوی جان میوزد در این وادی

            سار با نا بدار محمل  ما

هر کجا میرویم او با ماست

            اوست درجان ما ودر دل ما

جان هاروت و دل چو ما رو تست

            ز آسمان اوفتاده در گل ما

بـــــاز از دو عیـــــــــــــــــــــد مجلس ایام گلشن شده

                   چشـــــم طرب چو دیــــــــــــــــده پیمانـه شده

عیــــــــــــــد جلوس و وزن مبارک یکـــــــــی شــــــــده

                   عیـــــــــــــــــد مبــــــــــارک همی مهمان شده

زجشـــن عیــــــــــــد تمنــــا بکـــــــــام خویش شده

                    هـــزار رنـگ گــــل زجشنش گلابـریــزان شده